কৰ্ণাটক

কৰ্ণাটকৰ ইতিহাস ভাৰতৰ আটাইতকৈ দীৰ্ঘ লিপিবদ্ধ ইতিহাসসমূহৰ অন্যতম। ৰাজ্যখনৰ উত্তৰৰ হুনচগি আৰু বৈচবাল উপত্যকাত আদিম মানুহে শিলৰ সঁজুলি নিৰ্মাণ কৰিছিল, আৰু নৱপ্ৰস্তৰ যুগৰ কৃষক আৰু গৰখীয়াসকলে বল্লাৰীৰ ওচৰৰ সংগনকাল্লুৰ দৰে স্থানত ছাইৰ স্তূপ এৰি থৈ গৈছে। চিত্ৰদুৰ্গ জিলাৰ ব্ৰহ্মগিৰিত মহাশিলাযুগৰ সমাধি আৰু বসতি খনন কৰি উলিওৱা হৈছে। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব 3য় শতিকাত অঞ্চলটো মৌৰ্য সাম্ৰাজ্যৰ অংশ আছিল, আৰু ইয়াত সম্ৰাট অশোকৰ কেইবাখনো শিলালিপি পোৱা গৈছে, যাৰ ভিতৰত মাস্কিৰ লিপিখনত তেওঁৰ নাম স্পষ্টকৈ উল্লেখ আছে।

মৌৰ্যসকলৰ পিছত সাতবাহনসকলে দাক্ষিণাত্যৰ কিছু অংশ অধিকাৰ কৰে, আৰু খ্ৰীষ্টাব্দ 4ৰ্থ শতিকাত বনৱাসীৰ কদম্বসকল এই অঞ্চলতে শিপাই থকা প্ৰথম ৰাজবংশসমূহৰ অন্যতম হৈ পৰে। পশ্চিম গংগসকলে তালকাডৰ পৰা দক্ষিণ অঞ্চল শাসন কৰিছিল, আৰু তেওঁলোকৰ অধীনত চামুণ্ডৰায় নামৰ এজন মন্ত্ৰীয়ে 10ম শতিকাৰ শেষভাগত শ্ৰৱণবেলগোলাত গোমটেশ্বৰৰ বিশাল মূৰ্তি নিৰ্মাণ কৰায়। প্ৰায় 5ম শতিকাৰ বুলি ধৰা হালমিডি শিলালিপিক কানাড়া ভাষাৰ আটাইতকৈ পুৰণি জনাজাত শিলালিপি বুলি গণ্য কৰা হয়। 6ষ্ঠৰ পৰা 8ম শতিকালৈ বাদামীৰ চালুক্যসকলে এক শক্তিশালী সাম্ৰাজ্য গঢ়ি তোলে। বাদামীৰ তেওঁলোকৰ শিলকটা গুহা আৰু ইউনেস্কো বিশ্ব ঐতিহ্য স্থল আইহোল আৰু পট্টদকলৰ মন্দিৰসমূহে ভাৰতীয় মন্দিৰ স্থাপত্যৰ প্ৰাথমিক বিকাশ দেখুৱায়।

তাৰ পিছত ৰাষ্ট্ৰকূটসকল আহে, আৰু পিছলৈ কল্যাণীৰ চালুক্য আৰু তাৰ পিছত হোয়চালসকল ক্ষমতালৈ আহে। হোয়চালসকলে বেলুৰ, হালেবিডু আৰু চোমনাথপুৰৰ সুন্দৰকৈ খোদিত মন্দিৰসমূহ এৰি থৈ গৈছে। 12শ শতিকাত কবি আৰু সংস্কাৰক বসৱন্নাই এক সামাজিক আৰু ধৰ্মীয় আন্দোলন আৰম্ভ কৰে, যিয়ে লিংগায়ত পৰম্পৰাক গঢ় দিয়ে। 1336 চনত ভাতৃদ্বয় হৰিহৰ আৰু বুক্কাই বিজয়নগৰ সাম্ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠা কৰে, যি 16শ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে কৃষ্ণদেৱৰায়ৰ অধীনত ইয়াৰ শীৰ্ষবিন্দুত উপনীত হয়। 1565 চনত তালিকোটাৰ যুদ্ধত পৰাজয়ৰ ফলত অৱনতি নহালৈকে ইয়াৰ ৰাজধানী হাম্পি বিশ্বৰ মহান নগৰসমূহৰ অন্যতম আছিল। ইয়াৰ ধ্বংসাৱশেষ এতিয়া ইউনেস্কো বিশ্ব ঐতিহ্য স্থল।

উত্তৰত বাহমনী চুলতানী আৰু পিছলৈ বিজাপুৰৰ আদিল শ্বাহী শাসকসকলে গোল গুম্বজৰ দৰে বিশাল কীৰ্তিচিহ্ন নিৰ্মাণ কৰে। দক্ষিণত মহীশূৰৰ ওয়াদিয়াৰসকলৰ শক্তি বৃদ্ধি পায়, আৰু 16শ শতিকাত কেম্পে গৌড়াই বেংগালুৰু প্ৰতিষ্ঠা কৰে। 18শ শতিকাত হায়দৰ আলী আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ টিপু চুলতানে মহীশূৰক এক প্ৰধান শক্তিলৈ পৰিণত কৰে আৰু ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে চাৰিখন যুদ্ধ কৰে। 1799 চনত শ্ৰীৰংগপট্টনম ৰক্ষা কৰি থাকোঁতে টিপুৰ মৃত্যু হয়, তাৰ পিছত ব্ৰিটিছে ওয়াদিয়াৰসকলক মহীশূৰ ৰাজকীয় ৰাজ্যৰ শাসক হিচাপে পুনৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে।

ঔপনিৱেশিক শাসনৰ অধীনত কানাড়াভাষী অঞ্চলসমূহ মহীশূৰ ৰাজ্য, বোম্বাই আৰু মাদ্ৰাজ প্ৰেছিডেন্সী, নিজামৰ হায়দৰাবাদ আৰু সৰু কুৰ্গ প্ৰদেশৰ মাজত বিভক্ত আছিল। 1824 চনত কিত্তুৰৰ ৰাণী চেন্নাম্মাই ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে এক সশস্ত্ৰ বিদ্ৰোহৰ নেতৃত্ব দিয়ে। অঞ্চলটোৰ লোকে স্বাধীনতা আন্দোলনত সক্ৰিয়ভাৱে অংশ লৈছিল, আৰু কৰ্ণাটক একীকৰণ নামেৰে পৰিচিত এক শক্তিশালী আন্দোলনে সকলো কানাড়াভাষীক এখন ৰাজ্যত একত্ৰিত কৰিবলৈ কাম কৰিছিল।

1956 চনৰ 1 নৱেম্বৰত সেই লক্ষ্য পূৰণ হয়, যেতিয়া ৰাজ্য পুনৰ্গঠন আইনে এই অঞ্চলসমূহ একত্ৰিত কৰি বাংগালোৰক ৰাজধানী কৰি এখন সম্প্ৰসাৰিত মহীশূৰ ৰাজ্য গঠন কৰে। 1973 চনৰ 1 নৱেম্বৰত ৰাজ্যখনৰ নাম কৰ্ণাটক ৰখা হয়, আৰু এই বাৰ্ষিকী প্ৰতি বছৰে ৰাজ্যোৎসৱ হিচাপে পালন কৰা হয়। 2014 চনত ৰাজধানীৰ চৰকাৰী নাম সলনি কৰি বেংগালুৰু ৰখা হয়। আজি ভ্ৰমণকাৰীসকলে বাদামী আৰু হাম্পিৰ পৰা মহীশূৰ ৰাজপ্ৰাসাদ আৰু শ্ৰীৰংগপট্টনমলৈকে কৰ্ণাটকৰ ইতিহাস অনুসৰণ কৰিব পাৰে।