গোৱা

গোৱা হয়তো ইয়াৰ সাগৰৰ বেলাভূমিৰ বাবে বিখ্যাত, কিন্তু ইয়াৰ এক দীঘলীয়া আৰু বহুস্তৰীয় ইতিহাস আছে। মানুহৰ কাৰ্যকলাপৰ আটাইতকৈ পুৰণি চিনসমূহৰ ভিতৰত আছে দক্ষিণ গোৱাৰ কুশাৱতী নদীৰ পাৰৰ উছগালিমালৰ প্ৰাগৈতিহাসিক শিলাখোদিত চিত্ৰ, য'ত জীৱ-জন্তু, মানুহৰ আকৃতি আৰু বিভিন্ন প্ৰতীক দেখা যায়। সময়ৰ লগে লগে গোৱা পশ্চিম উপকূলৰ এক স্বাভাৱিক বাণিজ্যিক কেন্দ্ৰ হৈ পৰে, আৰু ইয়াৰ নদী আৰু বন্দৰসমূহে ইয়াক বৃহত্তৰ ভাৰত মহাসাগৰীয় জগতৰ সৈতে সংযোগ কৰিছিল।

প্ৰাচীন কালত গোৱা দাক্ষিণাত্যৰ কেইবাটাও প্ৰধান শক্তিৰ প্ৰভাৱৰ অধীনলৈ আহিছিল, যাৰ ভিতৰত মৌৰ্য আৰু সাতবাহন, তাৰ পিছত ভোজসকলৰ দৰে স্থানীয় শাসক। পিছলৈ বাদামীৰ চালুক্য আৰু ৰাষ্ট্ৰকূটসকলে ইয়াক শাসন কৰে। প্ৰায় 10ম শতিকাৰ পৰা গোৱাৰ কদম্ব বংশ ক্ষমতালৈ আহে, প্ৰথমে আজিৰ চান্দৰৰ ওচৰৰ চন্দ্ৰপুৰৰ পৰা আৰু পিছলৈ জুৱাৰী নদীৰ পাৰৰ গোপকপট্টনৰ পৰা শাসন কৰে। কদম্বসকলে বাণিজ্যক উৎসাহিত কৰিছিল আৰু মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল, আৰু অৰণ্যৰ মাজত লুকাই থকা সৰু শিলৰ মন্দিৰ তাম্বডি চুৰলাৰ মহাদেৱ মন্দিৰ তেওঁলোকৰ স্থাপত্যৰ আটাইতকৈ ভালকৈ টিকি থকা নিদৰ্শন।

14শ আৰু 15শ শতিকাত গোৱা দিল্লী চুলতানী, বিজয়নগৰ সাম্ৰাজ্য আৰু বাহমনী চুলতানীৰ হাত সলনি হয়। তাৰ পিছত ই বিজাপুৰৰ আদিল শ্বাহী ৰাজ্যৰ অংশ হয়, যিয়ে বৰ্তমানৰ পুৰণি গোৱাৰ স্থান এলাক এক গুৰুত্বপূৰ্ণ বন্দৰ কৰি তোলে। পোণ্ডাৰ চাফা মছজিদ এই আদিল শ্বাহী যুগৰ। 1510 চনত পৰ্তুগীজ সেনাপতি আফন্সো ডি আলবুকাৰ্কে চহৰখন দখল কৰে, আৰু তাৰ পৰাই 450 বছৰতকৈও অধিক সময়ৰ পৰ্তুগীজ শাসন আৰম্ভ হয়।

পৰ্তুগীজসকলৰ অধীনত পুৰণি গোৱা তেওঁলোকৰ এছীয় সাম্ৰাজ্যৰ এক জাকজমকপূৰ্ণ ৰাজধানী হৈ পৰে, আৰু 1542 চনত অহা ফ্ৰান্সিছ জেভিয়াৰৰ দৰে ধৰ্মপ্ৰচাৰকসকলে ইয়াক এছিয়াত খ্ৰীষ্টধৰ্মৰ এক প্ৰধান কেন্দ্ৰ কৰি তোলে। ফ্ৰান্সিছ জেভিয়াৰৰ দেহাৱশেষ ৰখা বেচিলিকা অৱ বম জেছাছ আৰু চে কেথিড্ৰেল গোৱাৰ গীৰ্জা আৰু মঠসমূহৰ অংশ, যি এক ইউনেস্কো বিশ্ব ঐতিহ্য স্থল। পৰ্তুগীজসকলে আগুৱাদা আৰু ৰেইছ মাগোছৰ দৰে মজবুত উপকূলীয় দুৰ্গও নিৰ্মাণ কৰিছিল। এই যুগত ভিতৰুৱা অঞ্চলত, পোণ্ডাৰ আশে-পাশে বহুতো হিন্দু মন্দিৰ পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ৰোগ আৰু অন্যান্য কাৰণত পুৰণি গোৱাৰ অৱনতি ঘটে, আৰু 1843 চনত ৰাজধানী আনুষ্ঠানিকভাৱে পাঞ্জিমলৈ, অৰ্থাৎ বৰ্তমানৰ পানাজীলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়।

শতিকাৰ পিছত শতিকা ধৰি গোৱাৰ লোকে বিভিন্ন ধৰণে ঔপনিৱেশিক শাসনৰ প্ৰতিৰোধ কৰিছিল। 1946 চনৰ 18 জুনত সমাজবাদী নেতা ৰাম মনোহৰ লোহিয়াই মাৰগাঁওত এখন ৰাজহুৱা সভাত ভাষণ দিয়াৰ পিছত আধুনিক স্বাধীনতা আন্দোলনে গতি লাভ কৰে, আৰু সেই দিনটো এতিয়া গোৱা বিপ্লৱ দিৱস হিচাপে পালন কৰা হয়। 1947 চনত ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ পিছতো গোৱা পৰ্তুগীজ শাসনৰ অধীনত থাকে। 1961 চনৰ 19 ডিচেম্বৰত ভাৰতীয় সেনাবাহিনী গোৱাত প্ৰৱেশ কৰে, আৰু পৰ্তুগীজ শাসনৰ অন্ত পৰে। এই দিনটো গোৱা মুক্তি দিৱস হিচাপে পালন কৰা হয়।

তাৰ পিছত গোৱাক গোৱা, দমন আৰু দিউ কেন্দ্ৰীয়শাসিত অঞ্চলৰ অংশ হিচাপে প্ৰশাসন কৰা হয়। 1967 চনৰ জানুৱাৰীত অনুষ্ঠিত এক জনমত সমীক্ষাত গোৱাৰ লোকে মহাৰাষ্ট্ৰৰ সৈতে একত্ৰিত হোৱাৰ সলনি পৃথক হৈ থকাটোকে বাছি লয়। 1987 চনৰ 30 মেত পানাজীক ৰাজধানী কৰি গোৱা ভাৰতৰ এখন পূৰ্ণ ৰাজ্য হয়, আনহাতে দমন আৰু দিউ কেন্দ্ৰীয়শাসিত অঞ্চল হৈয়েই থাকে। গোৱাৰ প্ৰধান ভাষা কোংকনীক 1992 চনত সংবিধানৰ অষ্টম অনুসূচীত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। দৰ্শনাৰ্থীসকলে পুৰণি গোৱাৰ গীৰ্জা, পানাজীৰ লেটিন অঞ্চল ফন্টেইনহাছ, পোণ্ডাৰ মন্দিৰ আৰু উপকূলীয় দুৰ্গসমূহত এই অতীত অন্বেষণ কৰিব পাৰে।