পুডুচেৰী

পুডুচেৰীৰ ইতিহাস প্ৰাচীন ভাৰত মহাসাগৰীয় বাণিজ্যলৈকে বিস্তৃত। নগৰৰ কেইকিলোমিটাৰমান দক্ষিণৰ আৰিকামেডুত প্ৰত্নতত্ত্ববিদসকলে এটা ব্যস্ত বাণিজ্যিক বন্দৰৰ ধ্বংসাৱশেষ বিচাৰি পাইছে, যি প্ৰায় খ্ৰীষ্টপূৰ্ব 2য় শতিকাৰ পৰা খ্ৰীষ্টাব্দ 1ম শতিকালৈ বিকশিত হৈছিল। স্থানীয়ভাৱে নিৰ্মিত মণি আৰু বস্ত্ৰৰ লগতে ৰোমান মৃৎপাত্ৰ, সুৰাৰ কলহ আৰু কাঁচৰ দৰে আৱিষ্কাৰে দেখুৱায় যে এই স্থানে ভূমধ্যসাগৰীয় জগতৰ সৈতে বাণিজ্য কৰিছিল। অঞ্চলটো আদিম সংগম সাহিত্যত বন্দিত তামিল দেশৰো অংশ আছিল, আৰু ই বৈদিক শিক্ষাৰ স্থান হিচাপে পৰিচিত আছিল।

পৰৱৰ্তী শতিকাসমূহত অঞ্চলটো দক্ষিণ ভাৰতৰ কেইবাটাও মহান শক্তিৰ অধীনলৈ আহে। কাঞ্চীপুৰমৰ পল্লৱ, চোল আৰু পাণ্ড্যসকলে বিভিন্ন সময়ত ইয়াত শাসন কৰিছিল, আৰু এই সময়ছোৱাৰ শিলালিপি আৰু মন্দিৰ অঞ্চলটোৰ ভিতৰত আৰু আশে-পাশে টিকি আছে। পিছলৈ অঞ্চলটো বিজয়নগৰ সাম্ৰাজ্যৰ অংশ হয় আৰু তাৰ পিছত বিভিন্ন আঞ্চলিক শাসকৰ অধীনলৈ যায়। বৰদৰাজ পেৰুমাল মন্দিৰ আৰু ভিলিয়ানুৰ আৰু বাহুৰৰ দেৱালয়সমূহৰ দৰে পুৰণি মন্দিৰে এই দীঘলীয়া তামিল ঐতিহ্য প্ৰতিফলিত কৰে।

17শ শতিকাত ইউৰোপীয় বেপাৰীসকল আহে। 1674 চনত ফৰাচী ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীয়ে পণ্ডিচেৰীত এক বাণিজ্যিক কুঠি স্থাপন কৰে, আৰু ফ্ৰাঁচোৱা মাৰ্টিনৰ অধীনত ই ভাৰতত প্ৰধান ফৰাচী বসতি হৈ উঠে। 1693 চনত ডাচসকলে নগৰখন দখল কৰে কিন্তু কেইবছৰমানৰ পিছত ঘূৰাই দিয়ে। 18শ শতিকাত ফৰাচীসকলে মালাবাৰ উপকূলৰ মাহে, অন্ধ্ৰ উপকূলৰ য়ানাম আৰু তামিল উপকূলৰ কাৰাইকালো অধিকাৰ কৰে। 18শ শতিকাৰ মাজভাগত গৱৰ্ণৰ জোচেফ ফ্ৰাঁচোৱা ডুপ্লেৰ অধীনত ব্ৰিটিছৰ সৈতে হোৱা কৰ্ণাটক যুদ্ধৰ সময়ত পণ্ডিচেৰী দক্ষিণ ভাৰতত ফৰাচী উচ্চাকাংক্ষাৰ ঘাঁটি হৈ পৰে। 1761 চনত ব্ৰিটিছে নগৰখন দখল কৰি ইয়াৰ বেছিভাগ ধ্বংস কৰে, আৰু 1816 চনত শেষত ফ্ৰান্সক ঘূৰাই দিয়াৰ আগলৈকে ই কেইবাবাৰো হাত সলনি হয়।

ফৰাচী শাসনে নগৰখনৰ নিজস্ব বিন্যাস গঢ় দিছিল, য'ত পথৰ এক পৰিপাটি গ্ৰিড আৰু এটা খালে ফৰাচী অঞ্চল, যাক এতিয়া হোৱাইট টাউন বোলা হয়, তামিল অঞ্চলৰ পৰা পৃথক কৰিছে। দৰ্শনাৰ্থীসকলে সাগৰৰ পাৰৰ প্ৰমেনাডত খোজ কাঢ়িব পাৰে, ভাৰতী উদ্যানত আয়ী মণ্ডপম চাব পাৰে, আৰু বেচিলিকা অৱ দ্য চেক্ৰেড হাৰ্ট আৰু নোত্ৰ দাম দে জাঁজৰ দৰে গীৰ্জা আৰু মনকুলা বিনায়গৰ মন্দিৰ দৰ্শন কৰিব পাৰে। ফৰাচী অঞ্চল হোৱাৰ বাবে পণ্ডিচেৰী ব্ৰিটিছ কৰ্তৃপক্ষৰ পৰা পলাই অহা ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰবাদীসকলৰ আশ্ৰয়স্থল হৈ পৰে। তামিল কবি সুব্ৰহ্মণ্য ভাৰতী প্ৰায় এক দশক ইয়াত বাস কৰিছিল, আৰু 1910 চনত শ্ৰী অৰবিন্দ ইয়ালৈ আহে। 1926 চনত প্ৰতিষ্ঠিত শ্ৰী অৰবিন্দ আশ্ৰম আৰু 1968 চনত প্ৰতিষ্ঠিত ওচৰৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় নগৰী অৰোভিলে আজিও সমগ্ৰ বিশ্বৰ পৰা দৰ্শনাৰ্থীক আকৰ্ষণ কৰে।

ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ পিছত ফৰাচী বসতিসমূহক ভাৰতৰ সৈতে যোগদান কৰাবলৈ এক আন্দোলন গঢ় লৈ উঠে। বংগৰ চন্দননগৰে 1949 চনত তেনে কৰাৰ পক্ষে ভোট দিয়ে। 1954 চনত নিৰ্বাচিত প্ৰতিনিধিসকলৰ ভোটৰ পিছত পণ্ডিচেৰী, কাৰাইকাল, মাহে আৰু য়ানামৰ ফৰাচী অঞ্চলসমূহ 1954 চনৰ 1 নৱেম্বৰত ভাৰতীয় প্ৰশাসনলৈ হস্তান্তৰ কৰা হয়। 1956 চনত হস্তান্তৰৰ সন্ধি স্বাক্ষৰিত হয় আৰু 1962 চনত হস্তান্তৰ আনুষ্ঠানিকভাৱে আইনী কাৰ্যকাৰিতা লাভ কৰে।

1963 চনত অঞ্চলটো নিজস্ব নিৰ্বাচিত বিধানসভাৰে এক কেন্দ্ৰীয়শাসিত অঞ্চল হয়। তিনিখন ৰাজ্যত বিয়পি থকা চাৰিটা পৃথক অঞ্চলেৰে গঠিত হোৱাটো ইয়াৰ এক বিৰল বৈশিষ্ট্য: তামিলনাডুৰ ভিতৰত পুডুচেৰী আৰু কাৰাইকাল, কেৰালাত মাহে আৰু অন্ধ্ৰ প্ৰদেশত য়ানাম। 2006 চনত নগৰ আৰু অঞ্চল দুয়োটাৰে চৰকাৰী নাম পণ্ডিচেৰীৰ পৰা পুডুচেৰীলৈ সলনি কৰা হয়, আৰু পুডুচেৰী ইয়াৰ ৰাজধানী হৈয়েই আছে।