ஜம்மு காஷ்மீர்

காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்குக்கும் சுற்றியுள்ள மலைகளுக்கும் மிக நீண்ட மனித வரலாறு உண்டு. ஸ்ரீநகர் அருகே உள்ள புர்ஜஹோமில், ஏறத்தாழ கி.மு. 3000ஐச் சேர்ந்த குழி வீடுகளும் கருவிகளும் கொண்ட புதிய கற்காலக் குடியிருப்பைத் தொல்லியலாளர்கள் வெளிக்கொணர்ந்துள்ளனர்; இதைப் போன்ற எச்சங்கள் குஃப்க்ராலிலும் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன. பள்ளத்தாக்கு ஒரு காலத்தில் பெரும் ஏரியாக இருந்ததாக உள்ளூர் மரபு கூறுகிறது; பண்டைய ஏரிப் படுகையைச் சுட்டிக்காட்டும் புவியியலாளர்களும் இக்கருத்தை எதிரொலிக்கின்றனர். பின்னர் காஷ்மீர் மௌரியப் பேரரசின் செல்வாக்கின் கீழ் வந்தது; பௌத்த மரபு இப்பகுதியைக் குஷாண மன்னர் கனிஷ்கருடனும் ஒரு பெரும் பௌத்த மாநாட்டுடனும் தொடர்புபடுத்துகிறது. ஸ்ரீநகர் அருகே உள்ள ஹர்வானில் ஒரு பௌத்த மடாலயத்தின் எச்சங்களை இன்றும் காணலாம்.

ஏறத்தாழ 7ஆம் நூற்றாண்டு முதல் காஷ்மீரைப் பல வலிமையான இந்து வம்சங்கள் ஆண்டன. 8ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த கார்க்கோட மன்னர் லலிதாதித்ய முக்தாபீடர் பெரும் வெற்றியாளராகவும் கட்டடம் கட்டியவராகவும் நினைவுகூரப்படுகிறார்; அனந்த்நாக் அருகே உள்ள மார்த்தாண்ட சூரியக் கோயிலின் வியக்க வைக்கும் இடிபாடுகள் அவரது ஆட்சியுடன் தொடர்புடையவை. 9ஆம் நூற்றாண்டில் மன்னர் அவந்திவர்மன் அவந்திபோராவை நிறுவினார்; அங்கு கற்கோயில்களின் இடிபாடுகள் நெடுஞ்சாலையோரம் இன்றும் நிற்கின்றன. காஷ்மீர் சமஸ்கிருதக் கல்விக்கும் காஷ்மீர சைவத்துக்கும் புகழ்பெற்ற மையமானது. 12ஆம் நூற்றாண்டில் வரலாற்றாசிரியர் கல்ஹணர், காஷ்மீர மன்னர்களின் செய்யுள் வடிவ வரலாறான ராஜதரங்கிணியை எழுதினார்; இன்றும் அது முக்கிய வரலாற்று ஆதாரமாக உள்ளது.

14ஆம் நூற்றாண்டில் ஷா மிர் வம்சம் காஷ்மீர் சுல்தானகத்தை நிறுவியது; மீர் சையத் அலி ஹமதானி போன்ற சூஃபி ஞானிகளின் உதவியுடன் பள்ளத்தாக்கில் இஸ்லாம் பரவலாகப் பரவியது. 15ஆம் நூற்றாண்டில் ஆண்ட சுல்தான் ஜைனுல் ஆபிதீன், தமது சகிப்புத்தன்மைக்காகவும், சால்வை நெசவு, காகிதக்கூழ் கைவினை (பேப்பியர் மாஷே), கம்பள நெசவு போன்ற கைவினைகளை ஊக்குவித்ததற்காகவும் நினைவுகூரப்படுகிறார். வெவ்வேறு சமயத்தவராலும் போற்றப்படும் ஞானக் கவிஞர் லல் தேத் ஏறத்தாழ இக்காலத்தில் வாழ்ந்தார். 1586இல் முகலாயப் பேரரசர் அக்பர் காஷ்மீரைத் தம் பேரரசுடன் இணைத்தார்; பின்னர் முகலாய அரசவை தால் ஏரிக் கரையில் ஷாலிமார் பாக், நிஷாத் பாக் ஆகிய படிநிலைத் தோட்டங்களை உருவாக்கியது.

18ஆம் நூற்றாண்டில் காஷ்மீர் ஆப்கானிய துர்ரானி ஆட்சியாளர்களிடம் சென்றது; 1819இல் மகாராஜா ரஞ்சித் சிங்கின் சீக்கியப் பேரரசு அதைக் கைப்பற்றியது. இதற்கிடையில் ஜம்முவில் டோக்ரா ராஜபுத்திர ஆட்சியாளர்கள் முக்கியத்துவம் பெற்றனர். முதல் ஆங்கிலேய சீக்கியப் போருக்குப் பின், 1846 அமிர்தசரஸ் ஒப்பந்தம் டோக்ரா ஆட்சியாளர் குலாப் சிங்கை ஒருங்கிணைந்த ஜம்மு காஷ்மீர் சமஸ்தானத்தின் மகாராஜாவாக அங்கீகரித்தது. ஜம்முவில் உள்ள ரகுநாதர் கோயில், முபாரக் மண்டி அரண்மனை வளாகம் போன்ற அடையாளச் சின்னங்களை டோக்ரா காலம் விட்டுச் சென்றது; ஜம்முவில் பழமையான பாஹு கோட்டையும் உள்ளது.

1947இல் ஆங்கிலேய ஆட்சி முடிவுக்கு வந்தபோது, 1947 அக்டோபரில் மகாராஜா ஹரி சிங் இந்தியாவுடனான இணைப்பு ஆவணத்தில் கையெழுத்திட்டார். அதைத் தொடர்ந்து மோதல் ஏற்பட்டது; முன்னாள் சமஸ்தானத்தின் சில பகுதிகள் பாகிஸ்தானின் நிர்வாகத்தின் கீழும், பின்னர் சீனாவின் நிர்வாகத்தின் கீழும் வந்தன; அன்று முதல் இப்பகுதி மாறுபட்ட உரிமைகோரல்களுக்கு உட்பட்டுள்ளது. இந்தியாவுக்குள், ஜம்மு காஷ்மீர் உறுப்பு 370இன் கீழ் சிறப்பு அரசியலமைப்பு அந்தஸ்து, தனக்கென அரசியலமைப்பு, இரண்டு தலைநகரங்கள் கொண்ட மாநிலமானது; அரசு கோடையில் ஸ்ரீநகருக்கும் குளிர்காலத்தில் ஜம்முவுக்கும் இடம் மாறியது.

2019 ஆகஸ்டில் இந்திய நாடாளுமன்றம் உறுப்பு 370இன் கீழ் வழங்கப்பட்ட சிறப்பு அந்தஸ்தை ரத்து செய்து, ஜம்மு காஷ்மீர் மறுசீரமைப்புச் சட்டத்தை நிறைவேற்றியது. 2019 அக்டோபர் 31 அன்று முன்னாள் மாநிலம் இரண்டு ஒன்றியப் பிரதேசங்களாக மறுசீரமைக்கப்பட்டது: சட்டமன்றம் கொண்ட ஜம்மு காஷ்மீர், சட்டமன்றம் இல்லாத லடாக். ஸ்ரீநகரும் ஜம்முவும் ஜம்மு காஷ்மீர் ஒன்றியப் பிரதேசத்தின் கோடைக்கால, குளிர்காலத் தலைநகரங்களாகத் தொடர்ந்து செயல்படுகின்றன.