தில்லி

உலகில் இடைவிடாமல் மக்கள் வாழ்ந்து வரும் மிகப் பழமையான நகரங்களில் தில்லியும் ஒன்று; இவ்வளவு வரலாற்றை ஒரே பகுதியில் அடக்கியுள்ள இடங்கள் இந்தியாவில் மிகச் சிலவே. மகாபாரதத்தில் பாண்டவர்களின் தலைநகரான இந்திரப்பிரஸ்தத்துடன் மரபு இந்நகரைத் தொடர்புபடுத்துகிறது; புராண கிலாவில் நடந்த அகழாய்வுகள் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகப் பின்னோக்கிச் செல்லும் குடியிருப்பு அடுக்குகளை வெளிப்படுத்தியுள்ளன. ஏறத்தாழ கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த மௌரியப் பேரரசர் அசோகரின் பாறைக் கல்வெட்டு ஒன்று தெற்கு தில்லியில் எஞ்சியுள்ளது. ஏறத்தாழ குப்தர் காலத்தைச் சேர்ந்த, குதுப் வளாகத்தில் உள்ள புகழ்பெற்ற இரும்புத் தூண், பல நூற்றாண்டுகளாக வியக்கத்தக்க வகையில் மிகக் குறைந்த துருவுடன் நிற்கிறது.

இடைக்காலத்தில் தில்லி பல வம்சங்களின் அதிகார இருப்பிடமானது; அடுத்தடுத்து உருவான தில்லியின் பல நகரங்களைப் பற்றி வரலாற்றாசிரியர்கள் அடிக்கடி பேசுகின்றனர். ஏறத்தாழ 11ஆம் நூற்றாண்டில் தோமர ராஜபுத்திரர்கள் லால் கோட்டைக் கட்டினர்; பின்னர் பிருத்விராஜ் சௌஹானின் கீழ் சௌஹான்கள் அதை விரிவுபடுத்தினர். 1192இல் அவர் தோற்ற பிறகு, குத்புதீன் ஐபக் தில்லி சுல்தானகத்துக்கு அடித்தளமிட்டார்; அது 1206இல் முறைப்படி நிறுவப்பட்டது. ஏறத்தாழ 12ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் அவர் குதுப் மினாரைக் கட்டத் தொடங்கினார்; அது இப்போது யுனெஸ்கோ உலகப் பாரம்பரியத் தளமாகும். கில்ஜிகள் சிரியைக் கட்டினர்; துக்ளக்குகள் துக்ளகாபாத் கோட்டையையும் பிரோஸாபாதையும் கட்டினர்; லோடிகள் லோடி தோட்டத்தில் நிற்கும் நளினமான கல்லறைகளை விட்டுச் சென்றனர்.

1526இல் பாபர் பானிபட்டில் இப்ராஹிம் லோடியைத் தோற்கடித்து முகலாயப் பேரரசை நிறுவினார். அவரது மகன் ஹுமாயூன் ஷேர் ஷா சூரியிடம் அதிகாரத்தை இழந்தார்; ஷேர் ஷா புராண கிலா கோட்டையை மீண்டும் கட்டினார்; அதன் பின் ஹுமாயூன் அரியணையை மீட்டார். 16ஆம் நூற்றாண்டில் கட்டி முடிக்கப்பட்ட ஹுமாயூன் கல்லறை மற்றொரு உலகப் பாரம்பரியத் தளமாகும்; தாஜ்மகாலுக்கான தொடக்ககால முன்மாதிரியும் இதுவே. 17ஆம் நூற்றாண்டில் ஷாஜஹான், இன்றைய பழைய தில்லியான ஷாஜஹானாபாத் என்ற மதில் சூழ்ந்த புதிய தலைநகரைக் கட்டினார்; 1648இல் கட்டி முடிக்கப்பட்ட செங்கோட்டையும், அருகே பிரம்மாண்டமான ஜாமா மசூதியும் அதில் அடங்கும். முகலாய அதிகாரம் நலிவடைந்தபோது, 1739இல் பாரசீகத்தின் நாதிர் ஷா நகரைச் சூறையாடினார்; பின்னர் தில்லி அரசியலில் மராட்டியர்கள் செல்வாக்கு பெற்றனர்.

1803இல் பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி தில்லியைக் கைப்பற்றியது; முகலாயப் பேரரசர் பெயரளவுத் தலைவராகத் தொடர்ந்தார். 1857 கிளர்ச்சியின்போது கிளர்ச்சி வீரர்கள் வயதான பேரரசர் பகதூர் ஷா ஜஃபரைத் தங்கள் தலைவராக அறிவித்தனர். ஆங்கிலேயர் நகரை மீண்டும் கைப்பற்றிய பின் அவர் ரங்கூனுக்கு நாடுகடத்தப்பட்டார்; முகலாய வம்சம் முடிவுக்கு வந்தது. 1911இல் தில்லி தர்பாரில் மன்னர் ஐந்தாம் ஜார்ஜ், பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் தலைநகர் கல்கத்தாவிலிருந்து தில்லிக்கு மாறும் என்று அறிவித்தார். எட்வின் லுட்யென்ஸ், ஹெர்பர்ட் பேக்கர் ஆகியோர் வடிவமைத்த புதிய ஏகாதிபத்திய நகரமான புது தில்லி, ராஷ்டிரபதி பவன், இந்தியா கேட் போன்ற பிரம்மாண்டமான கட்டடங்களுடன் 1931இல் திறந்து வைக்கப்பட்டது.

தேசிய இயக்கத்தின் மையமாகத் தில்லி விளங்கியது; 1947 ஆகஸ்ட் 16 அன்று முதல் பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேரு செங்கோட்டையில் தேசியக் கொடியை ஏற்றினார்; ஒவ்வொரு சுதந்திர தினத்திலும் இந்த மரபு தொடர்கிறது. பிரிவினை லட்சக்கணக்கான அகதிகளை நகருக்குக் கொண்டுவந்து, அதன் குடியிருப்புப் பகுதிகளையும் உணவையும் பண்பாட்டையும் மாற்றியமைத்தது. மகாத்மா காந்தியின் நினைவிடமான ராஜ்காட்டும், 1948இல் அவர் படுகொலை செய்யப்பட்ட இடமான காந்தி ஸ்மிருதியும் முக்கியமான நினைவிடங்களாகும்.

விடுதலைக்குப் பிறகு 1952இல் தில்லி முதலில் தனக்கென சட்டமன்றம் கொண்ட சி பகுதி மாநிலமாக அமைக்கப்பட்டது; மாநில மறுசீரமைப்புச் சட்டத்தின் கீழ் 1956இல் அது ஒன்றியப் பிரதேசமானது. 1991இல் ஓர் அரசியலமைப்புத் திருத்தம் அதைத் தில்லி தேசியத் தலைநகரப் பிரதேசமாக அறிவித்தது; 1993இல் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சட்டமன்றம் மீண்டும் அமைக்கப்பட்டது. புது தில்லி இந்தியாவின் தலைநகராகவும் மத்திய அரசின் இருப்பிடமாகவும் தொடர்கிறது.