ഝാർഖണ്ഡ്

വനങ്ങളും നദികളും സമ്പന്നമായ ധാതുനിക്ഷേപങ്ങളുമുള്ള ഛോട്ടാ നാഗ്പൂർ പീഠഭൂമിയിലാണ് ഝാർഖണ്ഡ് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്; വനങ്ങളുടെ നാട് എന്നാണ് ഈ പേരിന്റെ അർഥമായി പൊതുവെ മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നത്. ശിലായുഗം മുതൽ ഇവിടെ മനുഷ്യർ പാർത്തിരുന്നു; പീഠഭൂമിയിലെ അനേകം സ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്ന് ശിലായുധങ്ങൾ കണ്ടെടുത്തിട്ടുണ്ട്. ഹസാരിബാഗ് ജില്ലയിലെ ഇസ്കോ പോലുള്ള ശിലാഗുഹകളിൽ മൃഗങ്ങളുടെയും ജ്യാമിതീയ രൂപങ്ങളുടെയും പുരാതന ചിത്രങ്ങളുണ്ട്. ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി മുണ്ട, ഒറാവോൺ, സന്താൾ, ഹോ തുടങ്ങിയ ആദിവാസി സമൂഹങ്ങളുടെ വാസസ്ഥലമാണ് ഈ പ്രദേശം; അവരുടെ ഭാഷകളും ഗ്രാമസഭകളും ഉത്സവങ്ങളും ഇന്നും സംസ്ഥാനത്തിന്റെ സ്വത്വത്തിന്റെ കാതലാണ്. ചെറിയ കളിമൺ ചൂളകളിൽ ഇരുമ്പ് ഉരുക്കിയെടുക്കുന്ന അതിപുരാതനമായ ഒരു പാരമ്പര്യവുമായി അസുർ സമൂഹം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

പുരാതനകാലത്ത് വനനിബിഡമായ ഈ പീഠഭൂമി മഗധ, മൗര്യസാമ്രാജ്യം തുടങ്ങിയ ഗംഗാസമതലത്തിലെ മഹാരാജ്യങ്ങളുടെ അതിരിലായിരുന്നു. എന്നാൽ അതിന്റെ മലകളും കാടുകളും പ്രാദേശിക സമൂഹങ്ങൾക്ക് തങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം ഏറെക്കുറെ നിലനിർത്താൻ അവസരമൊരുക്കി. മധ്യകാലഘട്ടത്തിൽ നാഗവംശി രാജവംശം നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ഛോട്ടാ നാഗ്പൂരിന്റെ വലിയ ഭാഗങ്ങൾ ഭരിച്ചു; അവർ പലതവണ തലസ്ഥാനം മാറ്റി. ഏകദേശം പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഗുംലയ്ക്കടുത്തുള്ള നവരത്നഗഢിൽ അവർ നിർമിച്ച കൊട്ടാരത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ ഇന്നും സന്ദർശിക്കാം. പലാമു മേഖലയിൽ ചേരോ ഭരണാധികാരികൾ ശക്തമായ മലക്കോട്ടകൾ പണിതു; ബേത്‌ല ദേശീയോദ്യാനത്തിനടുത്തുള്ള പഴയതും പുതിയതുമായ പലാമു കോട്ടകൾ ഇന്ന് സന്ദർശകർക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവയാണ്. മുഗൾ സൈന്യങ്ങളും ഈ പ്രദേശത്ത് പടയോട്ടം നടത്തി; എങ്കിലും ഡൽഹിയുടെ നിയന്ത്രണം പലപ്പോഴും അയഞ്ഞതായിരുന്നു.

1765ൽ ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനി ബംഗാൾ, ബിഹാർ, ഒറീസ എന്നിവിടങ്ങളിൽ നികുതി പിരിക്കാനുള്ള അവകാശം നേടിയതോടെ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണം പീഠഭൂമിയിലേക്കും വ്യാപിച്ചു. പുതിയ ജന്മിമാരും പണമിടപാടുകാരും വനനിയമങ്ങളും ഗോത്രസമൂഹങ്ങളുടെ ഭൂമിക്കും ആചാരങ്ങൾക്കും ഭീഷണിയായി; അതോടെ ശക്തമായ ചെറുത്തുനിൽപ്പ് പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ പേരിൽ ഈ പ്രദേശം അറിയപ്പെട്ടു. 1780കളിൽ തിൽക്ക മാഞ്ചി കമ്പനിക്കെതിരെ പോരാടി; 1831 മുതൽ 1832 വരെ കോൾ കലാപം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു; 1855ൽ സഹോദരന്മാരായ സിദ്ധു, കാൻഹു മുർമു എന്നിവർ ആ നൂറ്റാണ്ടിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഗോത്രകലാപങ്ങളിലൊന്നായ സന്താൾ ഹൂൽ നയിച്ചു. 1890കളിൽ ബിർസ മുണ്ട ഉൽഗുലാൻ അഥവാ മഹാപ്രക്ഷോഭം നയിച്ചു; 1900ൽ റാഞ്ചി ജയിലിൽ വച്ച് അദ്ദേഹം അന്തരിച്ചു. സംസ്ഥാനത്തുടനീളം അദ്ദേഹം ഇന്നും ആദരിക്കപ്പെടുന്നു.

കൊളോണിയൽ കാലഘട്ടം വ്യവസായവും കൊണ്ടുവന്നു. ഝരിയയ്ക്കും ധൻബാദിനും ചുറ്റും കൽക്കരി ഖനനം അതിവേഗം വളർന്നു. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ സാക്ചിയിൽ ടാറ്റ ഇരുമ്പുരുക്ക് ശാല സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു; ആ പട്ടണമാണ് പിന്നീട് ജംഷഡ്പൂരായി വളർന്നത്. ഝാർഖണ്ഡിലെ ജനങ്ങൾ 1857ലെ കലാപത്തിലും ദേശീയ സ്വാതന്ത്ര്യപ്രസ്ഥാനത്തിലും പങ്കെടുത്തു. 1940ൽ ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസ് അതിന്റെ വാർഷിക സമ്മേളനം രാംഗഢിൽ നടത്തി.

1947ലെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനുശേഷം ഈ പ്രദേശം ബിഹാർ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ തെക്കൻ ഭാഗമായി. തനതായ സ്വത്വമുള്ള ഒരു പ്രത്യേക സംസ്ഥാനത്തിനായുള്ള ആവശ്യം അതിനുമുമ്പേ ഉയർന്നിരുന്നു; മുൻ ഒളിമ്പിക് ഹോക്കി ക്യാപ്റ്റനായ ജയ്പാൽ സിങ് മുണ്ടയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഝാർഖണ്ഡ് പാർട്ടി ഏകദേശം 1950 മുതൽ ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിന് രാഷ്ട്രീയശബ്ദം നൽകി. പതിറ്റാണ്ടുകൾ നീണ്ട പ്രക്ഷോഭത്തിനൊടുവിൽ ബിർസ മുണ്ടയുടെ ജന്മവാർഷികദിനമായ 2000 നവംബർ 15ന് ബിഹാറിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്തി ഝാർഖണ്ഡ് ഒരു പ്രത്യേക സംസ്ഥാനമാക്കി. റാഞ്ചി തലസ്ഥാനമായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു.

പലാമു കോട്ടകൾ, നവരത്നഗഢിലെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ, മലൂട്ടിയിലെ ടെറാക്കോട്ട ക്ഷേത്രങ്ങൾ, ദേവ്ഘറിലെ ബൈദ്യനാഥ ക്ഷേത്രം എന്നിവിടങ്ങളിൽ യാത്രികർക്ക് ഈ കഥ പിന്തുടരാം. ബിർസ മുണ്ട അന്തരിച്ച റാഞ്ചിയിലെ പഴയ ജയിൽ ഇന്ന് ഒരു സ്മാരക ഉദ്യാനവും മ്യൂസിയവുമാണ്.