ছিকিম

ছিকিম এখন সৰু পাহাৰীয়া ৰাজ্য, কিন্তু ইয়াৰ ইতিহাস সমৃদ্ধ আৰু সুকীয়া। লেপচাসকলক সাধাৰণতে ইয়াৰ আটাইতকৈ পুৰণি জনাজাত বাসিন্দা বুলি গণ্য কৰা হয়, যিসকলে লিখিত নথিৰ বহু আগৰে পৰা লিম্বুৰ দৰে অন্যান্য জনগোষ্ঠীৰ লগতে কাঞ্চনজংঘাৰ তলৰ অৰণ্যময় উপত্যকাত বাস কৰি আহিছে। তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাত মহান পৰ্বতটোক এক ৰক্ষক দেৱতা হিচাপে গণ্য কৰা হয়, আৰু এই বিশ্বাসে আজিও স্থানীয় সংস্কৃতিক গঢ় দিয়ে। বৌদ্ধ পৰম্পৰা অনুসৰি গুৰু ৰিনপোচে নামেৰেও পৰিচিত মহান আচাৰ্য পদ্মসম্ভৱে 8ম শতিকাত এই অঞ্চলৰ মাজেৰে গৈছিল আৰু ইয়াক এক গুপ্ত পবিত্ৰ ভূমি হিচাপে আশীৰ্বাদ দিছিল, আৰু বহুতো গুহা আৰু হ্ৰদ তেওঁৰ সৈতে জড়িত।

ছিকিমৰ লিপিবদ্ধ ৰাজনৈতিক ইতিহাস নামগিয়াল বংশৰ পৰা আৰম্ভ হয়। 1642 চনত তিনিজন তিব্বতী বৌদ্ধ লামাই য়ুকছমত ফুন্টচোগ নামগিয়ালক প্ৰথম চোগিয়াল বা ধৰ্মৰাজ হিচাপে অভিষিক্ত কৰে। এই ঘটনাৰ সৈতে জড়িত নৰবুগাং নামেৰে পৰিচিত শিলৰ আসনখন আজিও য়ুকছমত চাব পাৰি। পিছলৈ ৰাজধানী পেলিঙৰ ওচৰৰ ৰাবদেনচেলৈ স্থানান্তৰিত হয়, যাৰ ধ্বংসাৱশেষ এটা অৰণ্যময় শৈলশিৰাত আছে, আৰু তাৰ পিছত টুমলংলৈ। য়ুকছমৰ ওচৰৰ দুবদি, পেমায়াংচে আৰু তাছিডিঙৰ দৰে মঠসমূহ এই প্ৰাৰম্ভিক সময়ছোৱাত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল আৰু সেইবোৰ আজিও ৰাজ্যখনৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ বৌদ্ধ স্থানসমূহৰ অন্যতম। ৰাজ্যখনে ইয়াৰ চুবুৰীয়া ভুটান আৰু নেপালৰ সৈতে বাৰে বাৰে সংঘাতৰ সন্মুখীন হৈছিল, আৰু 18শ শতিকাৰ শেষভাগত গোৰ্খা সম্প্ৰসাৰণৰ ফলত মাটি হেৰুৱাইছিল।

19শ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ব্ৰিটিছৰ সংশ্লিষ্টতা আৰম্ভ হয়। ইংগ-নেপালী যুদ্ধৰ পিছত 1817 চনৰ তিতালিয়া সন্ধিয়ে কিছু হেৰুওৱা মাটি ছিকিমক ঘূৰাই দিয়ে আৰু ইয়াক ব্ৰিটিছৰ প্ৰভাৱক্ষেত্ৰলৈ আনে। 1835 চনত চোগিয়ালে দাৰ্জিলিঙৰ পাহাৰীয়া অঞ্চল ব্ৰিটিছক প্ৰদান কৰে, আৰু পিছলৈ সম্পৰ্ক উত্তেজনাপূৰ্ণ হৈ পৰে। 1861 চনৰ এখন সন্ধিয়ে ছিকিমক দৃঢ়ভাৱে ব্ৰিটিছৰ প্ৰভাৱৰ অধীনলৈ আনে, আৰু 1888 চনত তিব্বতী বাহিনীৰ সৈতে হোৱা সংঘাতৰ পিছত ছিকিমত এজন ব্ৰিটিছ ৰাজনৈতিক বিষয়া নিযুক্ত কৰা হয়। 1894 চনত ৰাজধানী গেংটকলৈ স্থানান্তৰিত হয়। এই যুগত নেপালৰ পৰা বহু সংখ্যক বসতিস্থাপনকাৰী আহে, আৰু ছিকিম আজিৰ বৈচিত্ৰ্যময় সমাজলৈ পৰিণত হয়, য'ত লেপচা, ভুটিয়া আৰু নেপালী জনগোষ্ঠী কাষে কাষে বাস কৰে।

1947 চনত ভাৰত স্বাধীন হওঁতে ছিকিম এখন পৃথক ৰাজ্য হৈয়েই থাকে। 1950 চনত স্বাক্ষৰিত এখন সন্ধিয়ে ইয়াক ভাৰতৰ এক সংৰক্ষিত ৰাজ্য কৰে, য'ত প্ৰতিৰক্ষা, বৈদেশিক পৰিক্ৰমা আৰু যোগাযোগৰ দায়িত্ব ভাৰতৰ আছিল আৰু চোগিয়ালে আভ্যন্তৰীণ শাসন চলাই আছিল। পৰৱৰ্তী দশকসমূহত অধিক গণতান্ত্ৰিক চৰকাৰৰ দাবী বাঢ়ি যায়। 1975 চনত এক গণভোট অনুষ্ঠিত হয়, ৰাজতন্ত্ৰ বিলোপ কৰা হয়, আৰু 1975 চনৰ 16 মেত গেংটকক ৰাজধানী কৰি ছিকিম ভাৰতৰ 22তম ৰাজ্য হয়। এই দিনটো প্ৰতি বছৰে ছিকিম ৰাজ্য দিৱস হিচাপে পালন কৰা হয়।

ছিকিম তিব্বত আৰু বংগৰ সমভূমিৰ মাজৰ পুৰণি বাণিজ্যিক পথৰ ওপৰতো অৱস্থিত। নাথু লা আৰু জেলেপ লাৰ দৰে গিৰিপথেৰে শতিকাৰ পিছত শতিকা ধৰি উল, নিমখ, কস্তুৰী আৰু অন্যান্য সামগ্ৰী কঢ়িওৱা হৈছিল, আৰু প্ৰয়োজনীয় অনুমতি-পত্ৰৰে আজি নাথু লা ভ্ৰমণ কৰিব পাৰি। 1950ৰ দশকত প্ৰতিষ্ঠিত গেংটকৰ নামগিয়াল ইনষ্টিটিউট অৱ টিবেটোলজিত পাণ্ডুলিপি, প্ৰতিমা আৰু ধৰ্মীয় কলাৰ এক সুন্দৰ সংগ্ৰহ আছে, যিয়ে ৰাজ্যখনৰ বৌদ্ধ ঐতিহ্য বুজাত সহায় কৰে।

ভ্ৰমণকাৰীসকলৰ বাবে ইয়াত ইতিহাস আৰু প্ৰাকৃতিক দৃশ্য ওতঃপ্ৰোতভাৱে জড়িত। গেংটকৰ পৰা ৰুমটেক হৈ পেলিং, ৰাবদেনচে আৰু য়ুকছমলৈ যোৱা এটা পথে ৰাজকীয় ধ্বংসাৱশেষ, প্ৰাৰ্থনা পতাকাৰে ভৰা মঠ আৰু খেচিওপালৰিৰ দৰে পবিত্ৰ হ্ৰদ সামৰি লয়। প্ৰকৃতি আৰু সংস্কৃতি দুয়োটাৰ বাবে ইউনেস্কোৱে মিশ্ৰ বিশ্ব ঐতিহ্য স্থল হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া কাঞ্চনজংঘা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানে সেই পবিত্ৰ পৰ্বতটোক সুৰক্ষা দিয়ে, যিয়ে একেবাৰে আৰম্ভণিৰে পৰা ছিকিমৰ কাহিনী চকু দি আহিছে।