লাক্ষাদ্বীপ

লাক্ষাদ্বীপ, যাৰ অৰ্থ এলাখ দ্বীপ, কেৰালাৰ উপকূলৰ পৰা আৰব সাগৰত থকা প্ৰৱাল এটল, প্ৰৱাল প্ৰাচীৰ আৰু দ্বীপৰ এক সমষ্টি, যাৰ মাত্ৰ প্ৰায় দহটাতহে মানুহৰ বসতি আছে। মানুহে প্ৰথমে কেতিয়া ইয়াত বসতি স্থাপন কৰিছিল সেই বিষয়ে নিশ্চিতভাৱে খুব কমেই জনা যায়। স্থানীয় পৰম্পৰা আৰু পণ্ডিতসকল সাধাৰণতে একমত যে আটাইতকৈ আদিম বসতিস্থাপনকাৰীসকল কেৰালাৰ মালাবাৰ উপকূলৰ পৰা আহিছিল, আৰু পৰম্পৰাগতভাৱে কোৱা হয় যে আমিনি, কালপেনি, আন্দ্ৰোত, কাৱাৰত্তি আৰু আগাত্তি দ্বীপসমূহতে প্ৰথম বসতি হৈছিল। বেছিভাগ দ্বীপত কোৱা মালয়ালম ভাষা আৰু দ্বীপৰ পৰিয়ালসমূহৰ সামাজিক ৰীতি-নীতিয়ে কেৰালাৰ সৈতে এই ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক প্ৰতিফলিত কৰে।

আৰব সাগৰ পাৰ হোৱা নাৱিক আৰু বেপাৰীসকলে আদিম কালৰে পৰা দ্বীপসমূহৰ বিষয়ে জানিছিল, আৰু ইয়াত উৎপাদিত নাৰিকল আৰু নাৰিকলৰ আঁহৰ বৃহত্তৰ সাগৰীয় বাণিজ্যত মূল্য আছিল। স্থানীয় পৰম্পৰা অনুসৰি আৰবৰ এজন সন্ত উবাইদুল্লাহে দ্বীপসমূহলৈ ইছলাম ধৰ্ম আনিছিল, আৰু আন্দ্ৰোতত থকা তেওঁৰ সমাধি এক সন্মানীয় তীৰ্থস্থান। সময়ৰ লগে লগে দ্বীপৰ প্ৰায় সকলো লোকে ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰে, আৰু মছজিদসমূহ আজিও সামাজিক জীৱনৰ কেন্দ্ৰত আছে। সূক্ষ্মভাৱে খোদিত কাঠৰ চিলিঙৰ বাবে পৰিচিত কাৱাৰত্তিৰ উজ্ৰা মছজিদ আটাইতকৈ পৰিচিতসমূহৰ অন্যতম।

মধ্যযুগত দ্বীপসমূহ কেৰালা উপকূলৰ কান্নুৰৰ শাসকসকলৰ অধীনলৈ আহে। প্ৰথমে সেইবোৰ কোলাথিৰি ৰাজাসকলৰ সৈতে আৰু প্ৰায় 16শ শতিকাৰ পৰা আৰাক্কাল পৰিয়ালৰ সৈতে সংযুক্ত আছিল, যি কেৰালাৰ একমাত্ৰ মুছলমান ৰাজবংশ আৰু যিয়ে দ্বীপসমূহৰ বাণিজ্য, বিশেষকৈ নাৰিকলৰ আঁহৰ বাণিজ্য নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছিল। 16শ শতিকাত পৰ্তুগীজসকলে আঁহৰ বাণিজ্য নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ ভৰিৰ থল বিচাৰিছিল, কিন্তু দ্বীপবাসীৰ প্ৰবল প্ৰতিৰোধৰ সন্মুখীন হৈছিল।

18শ শতিকাৰ শেষভাগত উত্তৰৰ আমিনদিভি দ্বীপসমূহৰ লোকে আৰাক্কাল শাসনৰ বিৰুদ্ধে থিয় দিয়ে আৰু মহীশূৰৰ টিপু চুলতানৰ অধীনলৈ যায়। 1799 চনত টিপুৰ পৰাজয়ৰ পিছত এই দ্বীপসমূহ ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ হাতলৈ যায় আৰু দক্ষিণ কানাৰা জিলাৰ সৈতে সংযুক্ত কৰা হয়। দক্ষিণৰ দ্বীপসমূহ অধিক দিন আৰাক্কাল পৰিয়ালৰ অধীনত থাকে, কিন্তু শেষত 20শ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ব্ৰিটিছে সেইবোৰৰ প্ৰশাসন হাতত লয় আৰু মাদ্ৰাজ প্ৰেছিডেন্সীৰ মালাবাৰ জিলাৰ সৈতে সংযুক্ত কৰে। আটাইতকৈ দক্ষিণৰ দ্বীপ মিনিকয়ৰ নিজস্ব সুকীয়া ইতিহাস আৰু সংস্কৃতি আছে, মালদ্বীপৰ সৈতে ইয়াৰ ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক আছে আৰু ইয়াৰ ভাষা মাহল ধিভেহীৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। 1885 চনত ব্ৰিটিছে নিৰ্মাণ কৰা ইয়াৰ ওখ আলোকস্তম্ভটো এক জনপ্ৰিয় দৰ্শনীয় স্থান।

ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ পিছত দ্বীপসমূহ মাদ্ৰাজ ৰাজ্যৰ অংশ আছিল। 1956 চনৰ 1 নৱেম্বৰত ৰাজ্য পুনৰ্গঠন আইনৰ অধীনত সেইবোৰক পৃথক কৰি লাক্কাডিভ, মিনিকয় আৰু আমিনদিভি দ্বীপপুঞ্জ নামৰ এক কেন্দ্ৰীয়শাসিত অঞ্চল হিচাপে গঠন কৰা হয়। প্ৰথমতে প্ৰশাসন মূল ভূখণ্ডৰ কোঝিকোডত আছিল, আৰু 1964 চনত সদৰ দপ্তৰ কাৱাৰত্তিলৈ স্থানান্তৰিত হয়।

1973 চনত অঞ্চলটোৰ নাম লাক্ষাদ্বীপ ৰখা হয়। ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে নিযুক্ত কৰা এজন প্ৰশাসকে ইয়াৰ প্ৰশাসন চলায়, আৰু কাৱাৰত্তি ইয়াৰ ৰাজধানী হৈয়েই আছে। ভংগুৰ প্ৰৱাল পৰিৱেশ আৰু স্থানীয় জনসাধাৰণৰ প্ৰয়োজনৰ বাবে দৰ্শনাৰ্থীসকলৰ প্ৰৱেশ অনুমতি-পত্ৰৰ প্ৰয়োজন হয়, আৰু পৰ্যটন সযত্নে নিয়ন্ত্ৰণ কৰা হয়। এই যাত্ৰা কৰা ভ্ৰমণকাৰীসকলে স্বচ্ছ উপহ্ৰদ, দ্বীপৰ পৰম্পৰাগত জীৱনধাৰা আৰু সাগৰ, কেৰালা আৰু শতিকাৰ পিছত শতিকাৰ ভাৰত মহাসাগৰীয় বাণিজ্যই গঢ় দিয়া এক সংস্কৃতি বিচাৰি পায়।